Η χειρουργική των έσω ουρανών
Τιμή και δόξα σ΄ εσένα που φυλάττεις την Ύπαρξη και στέκεσαι με Νου κι Αγάπη απέναντι στο Χάος. Μ’ αυτή τη φράση ξεκινάει ο Αχιλλέας Κατσαρός το βιβλίο του «Η χειρουργική των έσω ουρανών» αντί άλλου προλόγου. Μ’ αυτή τη φράση διάλεξα να ξεκινήσω κι εγώ απόψε να σας μιλήσω για τον ίδιο και για το βιβλίο του. Τον Αχιλλέα δεν τον γνωρίζω. Πέρα από τα τυπικά, καλημέρα, καλησπέρα, τι νέα κλπ… δεν είχαμε στενότερη επικοινωνία και επαφή. Έτσι, φανταστείτε την πρόκληση που δοκίμασα όταν μου ζήτησε να μιλήσω στην παρουσίαση του βιβλίου του. Ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία για να δω τι μου μεταφέρει ο λόγος του. Τι μπορώ να καταλάβω από τον ίδιο και απ’ τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα πράγματα. Η χειρουργική των έσω ουρανών λοιπόν. Ο τίτλος δεύτερη πρόκληση ακόμα πιο ισχυρή απ’ την πρώτη. Χειρουργική επιλέξατε κύριέ μου; Για να δούμε λοιπόν πόσο ικανός χειρουργός είσαστε. Γιατί ένας καλός χειρουργός πρέπει να διαθέτει ευφυία, οξυδέρκεια, ορθή κρίση, ψυχραιμία, σταθερότητα και να είναι άριστος σε λεπτούς και ακριβείς χειρισμούς. Τον διάβασα και τον ξαναδιάβασα προσεκτικά. Τι συντροφευμένη θλίψη που μου έβγαλε αυτό το βιβλίο! Τι κομψά διαπεραστική κραυγή! Όμορφα που ισορροπούν το λευκό και το μαύρο δίχως να πέφτουν στην παγίδα ενός άχρωμου γκρι! Ακόμα και τα λεκτικά ραπίσματα που επιχειρεί ο Αχιλλέας είναι δοσμένα τόσο λεπτεπίλεπτα που μπορεί και να τα πάρεις για τραχιά χάδια στην αρχή. Κι ύστερα απ’ το τσούξιμο θα καταλάβεις τι σήμαιναν ακριβώς. Όλα είναι εδώ. Οι θάλασσες και τα κύματα, οι θεοί που δεν αποκρίνονται, τα μικρά μωβ λουλούδια, ο έρωτας, οι σταυροί της ζωής, οι αστραπές, οι πεταλούδες και το τραγικό μέσα στην καθημερινότητα. Είναι άραγε θλιμμένος ο Αχιλλέας που γράφει ή ρεαλιστής ; Ηδονίζεται όταν χειρουργεί λεκτικά το βαθύτερο κομμάτι της ψυχής ή πονάει μαζί με τον αναγνώστη του βιβλίου του; «Εν αναμονή του ιατρικού ανακοινωθέντος. Γνωρίζω ότι πάσχω από εμμονή. Με κυνηγά η Μοίρα ή αλλιώς η επιλογή του τραγικού Λάκκο σκάβω αλλά δεν ξέρω πόσες φορές πρέπει να με θάψω κατά το εικός και το αναγκαίον. Μένω με την απορία στο ερώτημα να με ερμηνεύσω από γραμματικής και συντακτικής απόψεως» λέει ο ίδιος ο ποιητής στο ποίημά του με τίτλο «Θελκτικό». Η ποίηση κατ’ εμέ δεν χρειάζεται ερμηνείες. Μιλάει στις ψυχές των ανθρώπων. Τους συγκινεί, τους ταράζει, τους αναστατώνει. Ενίοτε τους θυμώνει. Τους κάνει να κλάψουν, να θυμηθούν, να συναισθανθούν καταστάσεις, ν’ αγγίξουν συναισθήματα. Η ποίηση του Αχιλλέα το καταφέρνει αυτό μ’ έναν «χειρουργικό» τρόπο. Αφαιρεί τη φθορά, το σαπισμένο κομμάτι της ψυχής κι αφήνει το υγιές να τραφεί με φρέσκο αίμα. Είτε χρησιμοποιώντας παραινέσεις Αισώπου είτε αφιερώνοντας ποιητικές ρίμες – ριπές στους ανθρώπους που τον ενέπνευσαν. «Επισύναψε τα ραπισμένα ωσαννά. Να θες μονάχα τα Ουαί. Έτσι θα πλάσεις, μ’ αυτά τα υλικά τον κόσμο» λέει σ’ ένα του στίχο στον ποιητή Αλέξη Σταυράτη. Αν το βιβλίο αυτό ήταν τοπίο, θα ήταν ένα άγριο τοπίο με καθαρά χρώματα. Με το φως να πονάει τα μάτια και να αναδεικνύει την κάθε λεπτομέρεια, σχεδόν πληγωτικά. Αν ήταν λουλούδι, ναι, θα ήταν ένα μικρό μωβ λουλούδι στην ακτή των μυριάδων αποβατικών πλοίων. Κι αν ήταν βλέμμα θα ήταν ακριβώς το σπασμένο βλέμμα ενός περαστικού. Δανείζομαι στίχους του ποιητή.
«Η τέχνη ν’ αγαπάς είναι μεταξωτή. Άσε τα λόγια τα μικρά για τον μεγάλο κόσμο.» Και η τέχνη του να γράφεις θα συμπληρώσω εγώ. Κι ο Αχιλλέας Κατσαρός φαίνεται να την κατέχει αυτή την τέχνη. Όπως και το να αντέχει να στέκεται με Νου και Αγάπη απέναντι στο Χάος. Και να ισορροπεί.
Μαρία Στρίγκου
Σημείωση: η εισήγηση εκφωνήθηκε κατά την πρώτη παρουσίαση του βιβλίου την 16/3/2014 στο Γκρι καφέ στα Εξάρχεια και δεν στάλθηκε πουθενά για δημοσίευση.


